Een Kamerlid is er voor het volk

Het is de schaamte voorbij wat De Belastingdienst heeft geflikt. Jarenlang 10.000 ouders stigmatiseren op basis van etnische profielen en vervolgens de vermoorde onschuld spelen. En dat onder goedkeuring van het allerhoogste ambtelijke en politieke niveau.

Goed dat er daarom parlementariërs zijn, zoals Renske Leijten en Pieter Omtzigt, die niet terugdeinzen voor politieke afpersing. Die wel het lef hebben om te onderzoeken, vragen te stellen, de fractiedicipline te doorbreken. Dit duo heeft het goed begrepen: zij zijn vólksvertegenwoordiger en geen blaffende honden in de roedel van een fractie.

Vandaag zal het zwaard der gerechtigheid door de rest van de Tweede Kamer worden geheven. De onmachtige staatssecretaris Menno Snel moet zijn biezen pakken. Een gotspe trouwens dat deze D66’er er nog steeds zit. En ja, dat geldt ook voor minister Wiebes en een aantal andere stuntelaars die minder doortastende parlementariërs tegenover zich vonden. Wegwezen.

Respect dus voor degenen in de Eerste en Tweede Kamer die afwijken van het gebaande pad. Zij die hun nek uitsteken en zorgen dat ons land en de Nederlanders er beter van worden, verdienen respect.

Dat geldt ook voor de senatoren die de noodwet steunden om het land uit het stikstofdrama te loodsen. Ja, dit kabinet heeft er een absolute puinhoop van gemaakt en verdient daarvoor een rode kaart. Tegelijkertijd kun je aan de kant blijven staan en de hoofdrol spelen in een zogenaamd lollige kerstvideo of je doet zaken met Gaius. Voor dat laatste geldt dat premier Mark Rutte eerder een aantal doodskussen heeft uitgedeeld op basis van politiek opportunisme.

Als Kamerleden zich als echte volksvertegenwoordigers gaan gedragen en niet als anoniem stemvee dan komt het nog wel goed met onze parlementaire democratie.

Ze maakten van de Belastingdienst een roofdier

Wat kan een eerzame burger doen als de overheid de inquisitie hanteert? Ambtenaren bestempelen je rücksichtlos tot fraudeur, behandelen je als oud vuil en dwingen je om je leven op zijn kop te zetten. Het schofterige gedrag van een Belastingdienst in de kwestie van de kinderopvang snijdt diep in de ziel.

De Verwaarloosde Samenleving, waarover ik de laatste weken telkenmale schreef, schuilt niet alleen in het uitgemergelde onderwijs, de zorg, onze veiligheid, de managersmentaliteit of in het rechtssysteem. Ook het morele kompas van politici is – op enkele goede uitzonderingen na – dolgedraaid.

Het gedrag van staatssecretaris Menno Snel, uiteindelijk verantwoordelijk voor de verrotte mentaliteit die heeft geleid dat bijna 10.000 Nederlandse gezinnen willens en wetens werden gestigmatiseerd, is stuitend. Hij redde deze week zijn politieke hachje omdat de andere coalitiepartijen hem dekten. Waarom? Het bloedvergieten in het kabinet is anders niet meer te stoppen.

Maar leg eens het vergrootglas op de vertrokken bewindslieden in het Rutte-tijdperk. Mark Harbers, Halbe Zijlstra, Fred Teeven, Frans Weekers, Ard van der Steur, Jeanine Hennis-Plasschaert; deze ministers en staatssecretarissen vertrokken voornamelijk vanwege Haags gepingpong, politieke spelletjes.

Bij Menno Snel, behorend tot de politieke elite van D66, is het anders. De man kan geen dag langer meer staatssecretaris zijn. Het zijn vaders, moeders, kinderen, jou en mijn buren, die het slachtoffer werden van ambtenaren die hun ambt bezoedelden: ze maakten van de Belastingsdienst een roofdier die werd losgelaten op weerlozen.

Menno, stop de verwaarlozing! Begin bij jezelf!

Subscribe to our newsletter!

Lees ook Theodoor Holman:

Meedogenloos machtsmisbruik Belastingdienst: snel weg

Een bijna crimineel voorbeeld van De Verwaarlozing van Nederland is het machtsmisbruik door de Belastingdienst. Mogelijk duizenden vaders en moeders werden de afgelopen jaren door de fiscus ten onrechte gebrandmerkt tot fraudeurs. Zonder wederhoor, op basis van machtsmisbruik, ruïneerde de Belastingdienst levens van eerzame burgers, vaak ook met een tweede nationaliteit. Dit gebeurde op basis van vooroordelen, niemand en niets ontziend, blind voor kritiek en soms door feiten te verdoezelen.

Deze krankzinnige praktijken rond de toeslagen voor kinderopvang, vastgesteld door de commissie-Donner, sluiten naadloos aan op mijn observatie hoe politici en bestuurders kijken naar de burgers van Nederland. Ze zien ons als BSN-nummers. Vanuit kille excelsheets wordt er geredeneerd: technocratische excercities bepalen hoe ons onderwijs, het openbaar vervoer, de zorg, het justitieel systeem, de aow en bijvoorbeeld de asielpraktijk eruit zien.

Lees verder

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial