Blij met het onderbuikgevoel

‘Onderbuikgevoelens’ zijn niet levensbedreigend. Op het eerste gezicht,  tenminste. De diagnose is echter allesbehalve dan aangenaam.

Wie aan ‘onderbuikgevoelens’ lijdt, heeft iets afwijkends. Het is nog net geen besmettelijke ziekte. Anderen doen er beter aan mensen met onderbuikgevoelens te mijden. De aandoening is politiek niet-correct.

De  stellers van de diagnose ‘onderbuikgevoelens’ hebben altijd gelijk. Het zijn de wegkijkers.

Wegkijkers redeneren vanuit hun verstand. Geen betere visie dan hun visie.

Wie een jaar geleden veronderstelde dat het weleens zo zou kunnen zijn dat aanhangers van terreurorganisatie ISIS met de toenmalige vluchtelingenstroom naar het Westen zouden komen, werd verweten te lijden aan onderbuikgevoelens.

De wegkijkers stelden de diagnose.  Ze waren ervan overtuigd dat er  slechts sprake was van ‘hysterie’. Ongecontroleerdheid die verwant  is aan onderbuikgevoelens. Je zal het maar hebben.

Hád de coördinator terrorismebestrijding maar een greintje onderbuikgevoel. Dan waren er een jaar geleden al maatregelen genomen om potentieel levensgevaarlijke als  vluchteling vermomde terroristen uit de grote stroom te vissen. Nu zijn ze onder ons. Hoeveel en waar? Niemand die het weet.

Dezelfde diagnose ‘onderbuikgevoelens’ werd gesteld na de eerste berichten over aanrandingen en verkrachtingen tijdens Oud en Nieuw in Keulen. Massaverkrachting door een meute niet-westerse mannen? Overdrijving vanuit de onderbuik. Dit kon niet waar zijn.

Dit mócht niet waar zijn. Van de wegkijkers.

Het  was wél waar. Weten we nu. Te veel daders zelfs om vervolging en bestraffing mogelijk te maken. Twee vijfde colonnes binnen onze Europese grenzen. En dat is geen onderbuikgevoel.

Met dank aan de wegkijkers.

Theo Jongedijk