Werkloze 50-plusser genekt door stagevergoeding

Het lek is boven wat betreft het probleem van werkloze 50-plussers, hebben Alex Muller en Annemarie van Gaal bedacht, respectievelijk oprichter van uitzendorganisatie USG People en succesvol onderneemster, tv-persoonlijkheid en columniste van De Telegraaf.

Een respectvol duo dus. Dat heeft bewezen wel wat te kunnen.

Hun stelling luidt dat werkloze 50-plussers, na het verlies van hun baan, maar een toontje lager moeten zingen en bereid moeten zijn om een behoorlijk financieel offer te brengen, willen zij voor hun AOW nog een keer aan de bak komen.

‘Een nieuwe werkgever heeft altijd een keuze’, aldus Van Gaal in haar column in het ochtendblad. ‘Waarom een ouder, dure werkloze aannemen als hij ook een leergierige, netafgestudeerde jongere kan aannemen voor een luttele stagevergoeding?’

Cao-voordelen van oudere werknemers moeten dus stevig op de schop. Een redenering die werkloosheid afdoet als alleen maar een kwestie van geld. Was het maar zo eenvoudig.

In de financiële sector, in de retail en in de media – de dagbladsector waar Van Gaal met haar column in De Telegraaf een graantje meepikt – gaat de sanering van oude naar nieuw economie zo hard dat er voor werklozen gewoonweg geen banen meer zijn.

De enkele baan die er bij uitzondering nog wel is, wordt dus door de werkgever beloond met een stagevergoeding, zoals Van Gaal stelt in haar column. Hoezo, maatschappelijk verantwoord ondernemerschap?

Muller en Van Gaal weten ook dat aan het werkloos worden in de meeste gevallen een heel traject vooraf gaat. De werkgever die de bui ziet hangen, trapt stevig op de rem, snoeit in vergoedingen en zet de salarissen – soms jaren – op de nullijn.

Wie er tenslotte uitvliegt, verliest niet alleen zijn of haar baan, maar ook de telefoonvergoeding, de auto van de zaak en de opbouw van het pensioen.

Over inleveren gesproken.

Theo Jongedijk