Dorpsbelangen wint het van PvdA, VVD, D66, PVV en de rest

Wie de moeite nam om gisteren de politieke avond in pakhuis De Zwijger te volgen, werd getroffen door een spontane vorm van dumping. Voor wie niet weet wat dat is: je vult je maag met te veel, te vet of te zoet eten en dan wil je nog maar een ding. Ja, dat dus.

Vooral toen een dame werd aangekondigd als een van de méést prominente Amsterdammers van dit moment, een zekere Marleen Stikker die wat onbegrijpelijke woorden achterelkaar brabbelde, dan daalt de moed je in de schoenen.

Maar het hoort zo bij Amsterdam.

Netzoals VVD’ers die PvdA’ers prijzen, fietsers die bezig zijn met hun dagelijkse kamikaze en de ondraaglijke stank uit de wietholen. Niet zeuren. Ik woon mijn hele leven in de hoofdstad en wie zegt dat er een revolutie moet komen, weet niet waar die over praat en wie zegt dat Airbnb de stad vermoordt, komt meestal zelf van het platteland. Neem van mij een ding aan: de drukte hoort bij een metropool netzoals het soms bedenkelijke niveau van plaatselijke politici.

Daarom ook maar eens even elders rondgekeken in het land. Maar overal hetzelfde laken een pak. Landelijke politieke partijen die hun best doen om te scoren. Met wat? Met niets. Want VVD, PvdA, D66, CDA en al die andere landelijke partijen verliezen hun greep op de regio. Hun plaatselijke kopstukken zijn zo zwak of worden afgerekend op wat ze in Den Haag doen.

Want de echte winnaars aanstaande woensdag dat zijn de lokale partijen. Zij begrijpen het wel. Of het Burgerpartijen zijn, studentenpartijen, dorpsbelangen; het zijn stuk voor stuk amateur-politici die begrijpen dat je het in de buurt met elkaar moet rooien.

 

Allemaal meebetalen aan herstel PvdA

Bristol Shoppers/Flickr

Bristol Shoppers/Flickr

Het klinkt sympathiek om jongeren beter te gaan honoreren voor het werk dat ze doen. Het verhogen van het minimumjeugdloon zal bij de groep die het betreft zeker op sympathie kunnen rekenen.

Maar of het verstandig is, is een tweede.

De geschiedenis heeft geleerd dat werk dat geheel of gedeeltelijk is voortgekomen uit subsidies een minder stabiel karakter draagt dan privaat door economisch gezonde ondernemingen gefinancierde banen.

Lees verder

Jarige PvdA de weg kwijt

Spekman

De Partij van de Arbeid begint op leeftijd te komen. De partij is 70 en heeft alweer een paar jaar de pensioengerechtigde leeftijd. Duidelijk is waar te nemen dat de mastodont met het stijgen der jaren steeds meer lethargisch in zichzelf gekeerd raakt. 

De sociaal-democratische beweging gaat door een diepe crisis en lijkt vooralsnog niet in staat om zichzelf te vernieuwen.

En dat leidt tot treurige verschijnselen.

Zo gebruikt partijvoorzitter Spekman de verjaardag om te huilebalken over het verschijnsel Wilders.

Een klasseloze actie, een jarige onwaardig. En ook nog eens oliedom.

Spekman bewijst de voorman van de PVV een grote dienst door hem neer te zetten als anti-PvdA. Het electoraat van Wilders, veelal ooit PvdA-kiezers, zal het prachtig vinden.
Maar de klaagzang van Spekman is om een nog veel belangrijkere reden veelzeggend. Hij ontmaskert zichzelf als ideeënloos en visieloos. Hij lijkt niet anders te kunnen dan de verjaardag van zijn partij aan te grijpen voor een litanie over de PVV. Meer zit er gewoon niet in.

Op deze manier gaat de tweede regeringspartij het niet redden. Nieuwe ideeën, waarbij de burger serieus wordt genomen, zijn het antwoord op de bestaanscrisis waarin de partij verkeert. Het wordt tijd dat Spekman daar snel mee voor de dag komt. Anders haalt de PvdA de honderd niet.

Jan-Kees Emmer
twitter: @jkmr

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial