Planbureaus kosten ons meer dan 50 miljoen euro

EEN planbureau is niet genoeg, het werden er maar liefst DRIE. En met al die directeuren, met de honderden bureaucraten, de externe adviseurs én met de onzichtbare lijntjes naar de ministeries ga je uiteindelijk dus alsnog voor gaas.

  • Het Centraal Planbureau!
  • Het Sociaal en Cultureel Planbureau!
  • Het Planbureau voor de Leefomgeving!

De laatste werd door onze Koning bij de opening van hun monumentale pand twee jaar geleden zelfs ‘kennispaleis’ genoemd. Ik ben daarom even op onderzoek uitgegaan naar de prijskaartjes van deze drie ONAFHANKELIJKE (!) kennispaleizen voor ons, de belastingbetalers.

Je komt in een typisch Haags doolhof terecht.

De duurste van de drie, inderdaad het Planbureau voor de Leefomgeving, maakt in het eigen jaarverslag geen woord vuil aan de jaarlijkse kosten. Behalve dat er wel staat dat 200 ambtenaren werken in deze soepele rapportenfabriek waar volgens de laatste begroting van het departement van Infrastructuur en Milieu jaarlijks €27 miljoen in omgaat.

Het CPB kost ons 14 miljoen euro per jaar en aan het Sociaal en Cultureel Planbureau zijn we ruwweg 12 miljoen euro kwijt. Bij elkaar dus een dikke vijftig miljoen euro die politici, zoals de minister van Mislukte Zaken Eric Wiebes, een wetenschappelijk alibi verschaffen om hun zin door te drijven.

Over een dikke drie weken, vlak voor de verkiezingen, komt hetzelfde planbureau (dat even geen tijd had voor onze energienota’s) met een doorrekening van de klimaatsprookjes. Wedden dat ze hun geld meer dan waard zijn!

Beste politici zijn topambtenaren

Yes Minister

Of het nu gaat om de Algemene Rekenkamer, waarvan het bestuur een vluchtheuvel is voor ex-politici (VVD, GroenLinks, D66), of het Centraal Planbureau; ergens ligt wel een politieke agenda in de laden van deze ambtenaren verstopt om de eigen relevantie te bewijzen.

Want wie niet meer gehoord wordt, bestaat niet. Daarom is ‘Kansrijk Mobiliteitsbeleid’ van de cijferaars van het CPB zo interessant. Want niets menselijks is een ambtenaar vreemd en ook deze doorzichtige poging tot beïnvloeding niet.

In deze fase als de verkiezingsprogramma’s van de politieke partijen worden gecomponeerd, is de helpende hand namelijk altijd welkom.

Een paar soundbites over mobiliteit: eigenlijk betaalt de gemiddelde automobilist te veel, het beroepsgoederenvervoer te weinig en is de aanleg van asfalt te duur in verhouding tot het rendement.

De agressieve autohaters doken er meteen bovenop: van kilometerheffing tot congestiebelasting, hogere tax voor vrachtwagens en het stoppen met het aanleggen van wegen. Met slogans als ‘de vervuiler betaalt’ worden acht miljoen automobilisten gecriminaliseerd, de transportsector geketend en wordt het nieuwe asfalt weggeredeneerd.

Daarom is het heel gezond als politieke partijen zelf hun programma’s schrijven en zich niet laten influisteren door ambtenaren die snakken naar aandacht. Het toetsen van het programma, zoals de praktijk was, is al helemaal uit de tijd.

Nieuwe politiek!

 

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial